lunes, 10 de agosto de 2026

Sergei Prokofiev: Discografía (V)

 

Obertura Americana, op. 42 (1928)

1983 Sony        Tilson Thomas/OFilLosAngeles            7’44     8/9

19?? Denon      Rozhdestvensky/OFilEstatalURSS        8’37     6/6

 

Obertura Rusa, op. 72 (1937)

1958 Decca         Jean Martinon/OConservatorioParís             13’15    7/6

1978 Decca         Walter Weller/OFilLondres                           13’25    8/8

1991 Melodiya   Rozhdestvensky/OMinisterioCultURSS       12’47    7/6

1993 Chandos     Neeme Järvi/OPhilharmonia                         14’10    8/9

 

Obertura sobre temas hebreos, op. 34b (versión orquestal: 1919)

196? Vox             Jean Martinon/ONacRTF                               08’29    7/7

1979 ICA             Yevgeny Svetlanov/OSinfLondres                08’26    7/6

198? Warner       Lawrence Foster/OFilMontecarlo                 08’27    8/8

1990 DG              Claudio Abbado/SolistasOCámEuropa         07’54    8/9

1993 Sony           Zubin Mehta/OFilIsrael                                 10’26    8/9

 

Oda al fin de la guerra, op. 105 (1945)

1985 MCO           Leonid Nikolaiev/OSinfRadioURSS            13’37    7/7,5

2007 Pentatone   Vladimir Jurowski/ONacRusa                       14’17    9/9        

 

El paso de acero, op. 41 (1927)

1954 EMI            Markevitch/OPhilharmonia (4 números)      21’31    9/5

1987 Chandos     Neeme Järvi/ORealNacEscocia                     13’06    8,5/8,5

2003 CPO            Michail Jurowski/OSinfWDRColonia          34’23    8/8

 

Pedro y el lobo, op. 67 (1936)

1957 Vanguard   Mario Rossi/OÓperaEstViena/Boris Karloff (inglés) 27’35     8,5/8

1960 Decca         Sargent/OSinfLondres/Ralph Richardson (inglés)     26’18    6/6

1964 DG              Maazel/ONacionalFrancia/Rafael Taibo (español)    26’50    7/7

1970 Philips        Haitink/OConcertgebouw/Hermann Prey (alemán)    25’36    8/8

1976 EMI            Markevitch/OdeParís/Peter Ustinov (francés)            27’28    9,5/8

1976 Decca         Dorati/ORoyalPhilh/Fernando Rey (español)             26’15    8/8

1971 EMI            Leppard/ONewPhilharmonia/Richard Baker (inglés) 28’02    9/8

1975 DG              Böhm/OFilViena/Jean Richard (francés)                    26’23    8/8

1980 DG              Barenboim/EnglishCh/Du Pré (ingl.); Loriot (alem.) 29’40     9,5/8,5

1984 EMI            Mehta/OFilIsrael/Perlman (inglés)                              27’00    9/9

1986 Telarc         Previn/ORoyalPhilharmonic/Previn (inglés)               27’30    9/9,5

1987 Chandos     Neeme Järvi/ORealNacEscocia/Lina Prokofiev (ingl.) 29’13  7/8

1990 DG              Abbado/ OCámEuropa/Roberto Benigni (italiano)     26’58    9,5/9,5

2003 Pentatone   Nagano/ONacionalRusa/Sophia Loren (inglés)          25’08    8/9

2020 Pentatone   Nagano/ONacionalRusa/Antonio Banderas (español) 24’41   8,5/9

2026 DG              Dudamel/OFilLosAngeles/Viola Davis (inglés)         27’00    8/9

 

Romeo y Julieta, op. 64 (ballet completo) (1938)

1973 EMI         Previn/OSinfLondres                148’42  9,5/8

1974 Decca      Maazel/OdeCleveland               140’09  9/8

1987 DG          Ozawa/OSinfBoston                 144’22 8/8,5

*1995 NVC      Vello Pähn/OÓperaNacParís                 7,5/8,5

*2000 EuroArts David Garforth/OScalaMilán                7/8,5

2026 DG          Dudamel/OFilLosAngeles         135’02  8,5/10

 

Romeo y Julieta, op. 64 (selecciones)

1953 Philips        Mravinsky/OFilLeningrado (7 núms.)          28’36    8/4

1958 Sony           Mitropoulos/OFilNuevaYork (8 núms.)       39’37    8/7

1968 Testament  Leinsdorf/OSinfBoston (16 núms.)               52’20    8,5/8

1980 OFMúnich Celibidache/OFilMúnich (7 núms.)               44’05    8-10/6

1982 EMI            Muti/OdeFiladelfia (12 núms.)                      53’00    9-10/9

1983 Decca         Solti/OSinfChicago (13 núms.)                     46’13    6/9

1983 DG              Rostropovich/OSinfNacWashington (14)     57’49    8/8

1988 Sony           Salonen/OFilBerlín (19 núms.)                     55’54    8/8

1990 RCA           Temirkanov/OFilSanPetersburgo (7 núms.) 30’45    7/8,5

1991 Decca         Dutoit/OSinfMontreal (24 núms.)                 74’50    8,5/9

1991 Melodiya   Rozhdestvensky/OMinisterioCultURSS (4) 15’21    5/5

1994 DG              Chung/OConcertgebouw (15 núms.)            63’22    8/8,5

2003 Sony           Esa-Pekka Salonen/OFilBerlín (19 núms.)   55’23    7,5/8,5                

2004 RCA           Tilson Thomas/OSinfSanFrancisco (29 n.)  79’57    9,5/9,5

2010 Signum       Yuri Temirkanov/OFilSanPetersburgo (7)   31’47    7/8,5

2014 CSO            Muti/OSinfChicago (10 núms.)                     48’46    9,5/9,5

2017 DG              Stéphane Denève/OFilBruselas (10 núms.)  38’42    7/8

2024 SFS             Esa-Pekka Salonen/OFilSanFrancisco (11)  42’41    8/9,5

*2026 DCHall     Mirga Grazinyte-Tila/OFilBerlín                                 9/9

 

 

Escuchando la escena final de Romeo y Julieta, “Romeo en la tumba...

Muerte de Julieta”, que es una de las páginas de “emoción de alta intensidad”

más conmovedoras de la historia de la música, he comprobado algo que

me parece importante: hay interpretaciones que dan el pego, pero no me

convencen, por, creo, falta de sinceridad: porque el director es bueno

pero tramposo, pues no se cree el estruendo sonoro que monta.

Hay que tener mucho cuidado para separar, distinguir, las interpretaciones

creíbles, de verdad sentidas, de las aparatosas pero vacías, inanes.

Entre las primeras, las que realmente sobrecogen en lo más íntimo,

recuerdo una de Rostropovich (con la Sinfónica de la Radio Bávara, en 2005)

por desgracia no comercial*. Y entre las otras, por ejemplo las grabaciones

de Salonen, tanto la de 2003 como la de 2024.  

*No entiendo a qué espera la Bayerische Rundfunks para publicar esa grabación,

de un concierto que comprendió también Romeo y Julieta de Tchaikovsky.

 

Simeón Kotko: suite, op. 81bis (1941)

1970 Melodiya  Rozdestvensky/OSinfRTVURSS           37’00   8/7

1990 Chandos  Neeme Järvi/ORealNacEscocesa           37’11   8/8,5

 

Sueños, op. 6 (1910)

1986 Chandos  Neeme Järvi/ORealNacEscocesa           11’08   8/8,5

1996 Naxos      Theodore Kuchar/OSinfNacUcrania      11’15   9/8

2015 Onyx       Karabits/OSinfBournemouth                09’49   7,5/8

1 comentario:

  1. Últimamente, sobre todo este verano, es más frecuente encontrarse en Radio Clásica con música de Arvo Pärt, Philip Glass, John Adams o Ludovico Einaudi que con la de Bach, Beethoven o Schubert. Debe de ser que estos están ya anticuados.
    En cambio, ¡qué modernos son esos citados al principio!, parece que es lo que piensan los que los programan. Deben de creerse que así que están a la última... mientras ignoran a los compositores verdaderamente grandes de las últimas seis o siete décadas.

    ResponderEliminar