viernes, 1 de mayo de 2026

Béla Bartók: Discografía (VII)

 

Sonata para violín y piano 1, Sz75, BB84 (1921)

1959 EMI         Yehudi&Hephzibah Menuhin    12’50+10’57+09’24      10/8

1962 EMI         Yehudi&Hephzibah Menuhin    13’00+10’58+09’55      10/8

1971 Sony        Stern/Alexander Zakin              11’43+10’24+09’09      9/8

1972 Praga       Oistrakh/Frida Bauer                12’16+10’15+09’52      9/7

1972 Melodiya  Oistrakh/S.Richter                    12’15+10’49+09’33      9/7

1981 Adès        Yehudi&Jeremy Menuhin         12’29+10’50+09’13      9/6

1982 Sony        Zukerman/Marc Neikrug           12’42+10’57+10’36      9,5/8,5

1994 Naxos      György Pauk/Jenö Jandó           13’37+11’52+10’38      8,5/7

1997 HMundi   Isabelle Faust/Ewa Kupiec        14’23+12’47+10’32      8/9                              

1999 Tudor       Saschko Gawriloff/G.Mishory   12’53+10’27+10’22      8/8      

2004 Virgin      Christian Tetzlaff/L.O.Andsnes 12’04+11’32+09’49      8/8

2007 Sony        Midori/McDonald                     13’29+11’06+10’10      9/9

2012 Hungarot  Barnabás Kelemen/Zoltán Kocsis 11’58+10’50+09’38   7/8      

2012 Chandos   James Ehnes/Andrew Armstrong   12’24+11’23+09’47        8/9,5

2023 Alpha       Kopatchinskaja/Fazil Say          13’05+10’56+10’17      3/8

2025 Cavi         Sophia Jaffé/Hans J.Staemmler  12’13+10’49+10’09      8/8

 

Sonata para violín y piano 2, Sz76, BB85 (1922)

1940 Vanguard  Joseph Szigeti/Bartók               07’44+11’10     8/6

1971 Sony        Isaac Stern/Alexander Zakin     08’21+11’46     8/8

1978 Praga       Kremer/Oleg Maisenberg          08’52+12’14     9/8

1981 Adès        Yehudi&Jeremy Menuhin         08’41+10’59     8,5/6

1982 Sony        Zukerman/Marc Neikrug           10’21+13’14     9,5/8,5

1993 Decca      Lorand Fenyves/András Schiff  08’45+12’08     7,5/8

1994 Naxos      György Pauk/Jenö Jandó           09’09+12’40     9/7

1996 Teldec      Kremer/Oleg Maisenberg          08’51+11’50     8/9

1997 DG          Mutter/Lambert Orkis               08’03+11’44     8/9

1997 HMundi   Isabelle Faust/Florent Boffard   08’23+11’30     7,5/9

1999 Tudor       Saschko Gawriloff/G.Mishory   09’19+12’12     8/8

2004 Virgin      Christian Tetzlaff/L.O.Andsnes 08’09+11’18     7/8

2012 Hungarot  Barnabás Kelemen/Zoltán Kocsis 07’32+11’06  7/8

2012 Chandos   James Ehnes/Andrew Armstrong   08’29+11’36     8,5/9,5

2025 Cavi         Sophia Jaffé/Hans J.Staemmler  08’12+11’41     7/8

…………………….

 

Sonata para violín solo, Sz117, BB124 (1944)

1954 Hungaroton               André Gertler                    10’15+4’48+6’29+5’03    8/6

1957 EMI                           Menuhin                             09’40+4’07+6’57+4’48    9,5/7

1986 EMI                           Nigel Kennedy                  10’12+5’17+7’10+6’31    7/8

1988 Philips                       Mullova                              08’57+4’21+5’53+5’27    8/9

1990 Hyperion                  Krysia Osostokowicz        10’12+5’01+7’09+5’40    7/8

1992 RCA                          Kyoko Takezawa               11’13+4’59+7’22+5’54    9,5/9

1994 Decca                        Hans Heinz Schneeberger 09’34+4’23+6’29+5’14    6/8

1995 Naxos                        György Pauk                      09’44+4’58+7’03+5’39    8,5/7

1997 HMundi                    Isabelle Faust                     11’42+5’02+8’26+5’59    9/9

2004 Virgin                        Tetzlaff                               09’39+4’14+6’47+5’05    7/8

2006 Hungaroton               Barnabás Kelemen            09’40+4’23+6’24+5’12    8/8,5

2011 Warner                      Vilde Frang                        09’26+5’01+7’15+5’35    8/9

2012 Hungaroton               Barnabás Kelemen            09’01+4’14+7’01+4’29    7,5/9

2012 Chandos                    James Ehnes                      09’05+4’19+7’13+5’05    8/9

2016 Accentus                   Michael Barenboim          08’49+4’45+7’20+6’03    9/9,5

2020 Bis                             Frank Peter Zimmermann 08’59+4’16+6’25+4’43    8/8

 

PIANO

Al aire libre, Sz81, BB89 (1926)

1955 DG          Andor Foldes                13’26   7,5/7

1956 Sony        György Sandor             15’50   8/7

1970 Philips     Stephen Kovacevich     14’48   8/8

1971 Decca      Radu Lupu                   18’35   10/7

1979 EMI         Michel Béroff               14’42   8,5/8

1981 Sony        Murray Perahia             14’56   8,5/8,5

1981 Teldec      Deszö Ránki                 13’57   10/9

1982 HMundi   Claude Helffer              13’39   6/6

1993 Hungarot  Erzsébet Tusa               16’16   8/7,5

1997 Philips     Zoltán Kocsis               13’19   9/9

1997 ProPiano  Jerome Lowenthal        14’57   8/9

1999 Chandos   Geoffrey Tozer             14’05   9/9

1999 Naxos      Jenö Jandó                   14’22   8/8

2015 Hänssler   Andreas Bach               15’56   8/9

2015 Acousence Mark Taratushkin         15’00   7/9

2016 Dux         Mikhel Poll                  14’36   7/8

2016 Hyperion  Cédric Tiberghien         15’49   9/9

2016 ECM        Dénes Várjon               15’35   10/9

2018 Naxos      Chung Wang                16’00   9/9

2019 Bis           Can Çakmur                 14’54   9/9

2020 Claves      Chen Zhang                  15’14   7/8

 

Allegro bárbaro, Sz49, BB63 (1911)

1922 Hungaroton Bartók                        2’33     7/3

1955 DG          Andor Foldes                2’29     7/7

1956 Westminster Edith Farnadi              2’16     8/5

1956 Sony        György Sandor             2’31     8/7

1986 ASV         Peter Frankl                  2’57     9,5/8,5

1989 Hungaroton Deszö Ránki               2’40     9/8

1994 Philips     Zoltán Kocsis               2’30     8/9

1999 Naxos      Jenö Jandó                    2’49     9/8

2015 Hänssler   Andreas Bach               2’58     8,5/9

2016 Hyperion  Cédric Tiberghien         3’13     8/9

2021 Hortus      Matteo Fossi                3’11     8/7

2025 Rubicon   Sonya Bach                  2’45     9/9

2026 Cavi         Dénes Varjon                2’30     9/9

 

14 Bagatelas, Sz38, BB50 (1908)

1992 Philips     Zoltán Kocsis               25’36   8/9

1997 ProPiano  Jerome Lowenthal        22’10   8/9

2014 HMundi   Alain Planès                 27’55   9/9

2015 Hänssler   Andreas Bach               30’05   9/9

2016 Hyperion  Cédric Tiberghien         29’01   9/9

 

3 Burlescas, op. 8c, Sz47, BB55

1956 Sony        György Sandor             2’04+2’08+2’14            8/7

1986 ASV         Peter Frankl                  2’15+2’25+3’00           10/8,5

1989 Decca      Sviatoslav Richter         2’24+2’04+2’52            10/7

1989 Hungaroton Deszö Ránki               2’09+2’21+2’28            9/8

1994 Globe       Klára Würtz                 2’10+2’11+2’37            7/8

1999 Naxos      Jenö Jandó                   2’07+2’08+2’27            8/8

2000 Philips     Zoltán Kocsis               2’00+2’15+2’27           9/9

2015 Hänssler   Andreas Bach               2’00+2’47+2’41            9/9

2016 Hyperion  Cédric Tiberghien         2’20+2’53+2’59            9/9


6 comentarios:

  1. No acierto a comprender a qué se debe esta progresión en el número de vistas a este blog. He aquí los datos de cinco últimos meses:
    Diciembre de 2025: 35538
    Enero de 2026: 44424
    Febrero: 71311
    Marzo: 103161
    Abril: 145334
    De entrada, mi más sincero agradecimiento a los lectores.
    Pero mucho me temo que no me va a ser posible continuar manteniendo esta racha...

    ResponderEliminar
  2. Bueno, es verdad que mantener una racha de estas características es muy complicado, pero creo que lo mejor es disfrutar de ello y alegrarse mientras dure, a la par que sigues sacando contenidos tan interesantes como esta discografía actualizada de Bartok. Estoy seguro de que muchos lectores habrán ido a escuchar algunas de las interpretaciones y de las obras que citas aquí, incluso para conocerlas.
    Por ejemplo, al hilo de lo que comentaste el otro día al responderme sobre la Rapsodia para piano y orquesta de Bartok, ayer estuve escuchando la obra y, en efecto, aprecié de nuevo la manera tan exacta y medida en que está escrita y cómo Bartok aprovecha perfectamente las influencias anteriores, en este caso de Liszt. Pero también tengo que decir que, a mi entender, Bartok es probablemente de los primeros autores que consiguió dar el salto y establecer en seguida un lenguaje personal, que luego además no cambiará gran cosa; sí, el Tercer concierto para piano parece apuntar algo en ese sentido, pero Bartok no vivió lo suficiente para seguir en esa senda. Piensa que, sólo diez años después de la Rapsodia para piano y orquesta, por ejemplo, Bartok ya está componiendo El mandarín maravilloso y El castillo de Barbazul, obras donde su lenguaje musical ya es plenamente reconocible. ¡Y hablamos de uno de los estilos compositivos más claramente perceptibles de la música del siglo XX!

    ResponderEliminar
    Respuestas
    1. Me parece exacto lo que dices de Bartók.
      (Y gracias por el "piropo")

      Eliminar
  3. Creo que es injusto valorar la Rapsodia para piano a la vista de lo que Bartok escribió despues. Muchos compositores hubieran dado su vida par escribir una obra así en ese tiempo y a esa edad. Por lo demás un día fuí a un concierto y un joven apareció en el escenario y tocó la sonata para violín solo. Un desafío al silencio. Konstanty Kulka. Gracias.

    ResponderEliminar
  4. El Allegro Bárbaro - y otras obras- tienen una buena versión en las manos de Dezso Ranki en aquellos CD de Hungaroton de los años 60

    ResponderEliminar
  5. Ya veo que ha escuchado el A. Bárbaro por Ranki. Estuve a punto dehacer campaña. Es un pianista humano.

    ResponderEliminar